Puff-Buff Design

W 2003 roku projektantka Anna Siedlecka i architekt Radek
Achramowicz założyli studio projektowe Puff-Buff Design.
Aranżują wnętrza i przedmioty. Poruszają się w różnych skalach,
pracują z rozmaitymi materiałami.Przede wszystkim interesuje
ich oświetlenie. Połączyli ze sobą właściwości powłok PCV
i diod LED. Z tego mariażu powstała niesamowita, ciągle
rozrastająca się kolekcja lamp, w których wykorzystywane
są technologie pneumatyczne i wysoko częstotliwe zgrzewanie.

Lampy z logo Puff-Buff Design produkowane są od 2004 r.
Fantastyczny efekt tych przedmiotów to połączenie lekkości,
pozwalające tworzyć często ogromne i bardzo przestrzenne
kompozycje oświetleniowe, z wysoko rozwiniętą technologią.
Projektanci kładą nacisk na transparentność i elastyczność,
a niedawno do swoich kompozycji włączyli także kolor.

Na równi inspiruje ich natura, technika, sztuka i moda.
Tworzenie przyjaznych relacji pomiędzy przedmiotem
a jego użytkownikiem Puff-Buff uczynili naczelną
zasadą twórczości. Dlatego ich projekty doskonale
pasują do nowoczesnych pomieszczeń jednocześnie
będąc ambitnym kontrapunktem wnętrz stylowych.

Pokazywali swoje prace m.in. na Międzynarodowym
Biennale Designu w Saint-Étienne, Inside Design
w Amsterdamie i prezentacji pokonkursowej Red Dot
Design w Muzeum w Essen. W 2009 zostali zaproszeni
do udziału w wystawie oświetlenia In Praise of Shadow
w prestiżowym Victoria and Albert Museum w Londynie.
Ostatnio Anna Siedlecka została wyróżniona nagrodą
40UNDER40, przyznawaną najbardziej obiecującym młodym
projektantom europejskim.

J.

Marek Cecuła

Marek Cecuła (ur. 1944) dziś jest uznawany za jednego
z najciekawszych polskich ceramików pracujących
za granicą. Po studiach i pracy w Izraelu i Brazylii
przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie założył
pracownie ceramiki artystycznej, a w 1983 wydział
ceramiki w nowojorskiej Parsons School of Design,
który funkcjonuje do dzisiaj. Od trzech lat prowadzi
również studio w swoim rodzinnym mieście - Kielcach.

Studio Modus Design zyskało międzynarodową renomę,
proponując nowe rozwiązania i przełamując dotychczasowe
konwencje istniejące w ceramice, tym samym nie
zapominając o funkcjonalności.

Twórczości Cecuły towarzyszą różne stylistyki -
od fascynacji tradycyjną porcelaną japońską,
przez inspiracje Bauhausem i radziecką awangardą
do dekonstrukcji. W najważniejszej dla Cecuły
do niedawna porcelanie stołowej istotna była też
atmosfera rytuału, jakim może być spożywanie posiłku
czy picie herbaty. W jego twórczości zauważyć można
związki z nurtem Odrodzenia Rzemiosła (Craft Revival),
który w USA w ostatnich latach przeciwstawił się
skomercjalizowanej produkcji masowej. Ceramika Cecuły
balansuje na granicy kreaji artystycznej o industrialnym
charakterze.



A.S.

Alessandro Mendini

Włoskie wzornictwo wykorzystywało wzorzec amerykański
(najnowsze technologie, marketing, model społeczeństwa
konsumpcyjnego) i umiejętnie go przetwarzało. Rozpowszechniono
stylistykę pop, trafiającą w potrzeby ludzi młodych. Pozwalano
sobie na eksperymenty w projektowaniu... W ten nurt idealnie
wpisuje się Alessandro Mendini.

Mendini studiował architekturę na Politecnico di Milano,
po jej ukończeniu wstąpił do stowarzyszenia projektowania
przemysłowego Nizzoli Associati. W latach 70. został czołową
postacią designu radykalnego. Jego projekty abstrahowały
na granicy rzeźby, architektury i sztuki.

W 1979 roku dołączył do Studia Alchimia, pracując tam jako
partner Ettore Sottsassa, osiągnął pozycję głównego ideologa.
W latach 80. został redaktorem naczelnym czasopisma Domus,
poświęconego wzornictwu (wydawane do dzisiaj).

Mendini najbardziej znany jest ze swojego poglądu na projektowanie
(designu): krzesło Universale Joe Colombo (zdobione sztucznym
marmurem), krzesło Wassili Marcela Brauera (wykończone dodatkowymi
ozdobami). Te przedmioty - manifestacje, miały za cel uświadomić
odbiorcy, że już nic całkowicie nowego nie mogło być zaprojektowane
ze względu na to, co zostało stworzone w przeszłości.

Projektant chciał przeciwstawić się zapędom modernistycznym.
Jego wkład we wzornictwo zwiastował szybki koniec modernizmu
oraz powrotu symboliki do łask. Świetnym przykładem jego dążeń
jest sofa Kandissi, zaprojektowana na wystawę Bau.Haus I,
dla Studia Alchimia. Była ona ozdobiona kolorowymi płaskorzeźbami
zaczerpniętymi z twórczości Kandinsky'ego. Mendini prezentował
brak istnienia granicy między sztuką a wzornictwem.

Po objęciu stanowisko dyrektora artystycznego i do spraw
wizerunku w firmie Alessi, wspólpracował z Archille Castiglinonim
i Aldo Rossim.



A.S.

Achille Castiglioni

Włoski projektant i architekt. Mieszkał i tworzył w Mediolanie w latach 1918-2002. Zajmował się głównie projektowaniem zabudowy miejskiej, wystaw oraz przedmiotów codziennego użytku. Jego prace inspirowane były głównie przez rzeczy codzienne
z wykorzystaniem zwykłych materiałów.
Ukończył wydział architektury na Politechnice Mediolańskiej. Po studiach dołączył do studia projektowego swoich braci, Livio i Pier Giacomo. W 1952 roku odszedł
z grupy Livio, oraz założył własną agencję. W latach pięćdziesiątych oraz sześćdziesiątych brał udział w organizacji Triennale w Mediolanie i na wystawie
w prawie każdym triennale w Milan od 1947 roku. Na bazie swoich doświadczeń opracował liczne kolekcje mebli oraz urządzeń oświetleniowych. Bracia Castiglioni przyjęli filozofię, którą Achille kontynuuje po śmierci brata (1968), opiera się ona na formalnym określeniu przedmiotu, który może powstać z elementów, które oryginalnie przeznaczone były do innego użytku. W 1969 roku Achille objął katedrę projektowania przemysłowego na wydziale architektury Politechniki w Turynie, gdzie w 1978 roku został mianowany profesorem architektury wnętrz. Od 1981 roku wykładał rysunek przemysłowy i projektowanie wnętrz na wydziale architektury Politechniki w Mediolanie. Castiglioni aktywnie brał udział w przedsięwzięciach podejmowanych przez środowisko projektantów, był mocno związany z największymi firmami oraz manufakturami produkującymi nowoczesne przedmioty.

katarzyna

Mario Bellini

Mario Bellini urodził się w 1935 roku w Mediolanie.
Studiował architekturę na Politecnico di Milano,
którą ukończył w 1959 roku. Od roku 1963 zajmował
stanowisko głównego konsultanta do spraw designu
w firmie Olivetti, dla której zaprojektował
między innymi kalkulatory Divisumma 18/28
i maszyny do pisania Praxis 35 i Praxis 45.
W 1973 roku założył Studio Bellini w Mediolanie.
W latach 70. prowadził warsztaty na temat relacji
między człowiekiem a sztucznym środowiskiem,
kwestii, która zdominowała całą jego twórczość.
W latach 1986 ̶1991 był redaktorem pisma Domus,
a od 1979 roku jest członkiem Rady Naukowej
działu wzornictwa Mediolańskiego Triennale.
Wykładał gościnnie w wielu szkołach projektowania,
takich jak Royal College of Art w Londynie.
Jego najbardziej znane projekty mebli
to zestaw wypoczynkowy Le Bambole dla B&B Italia,
fotele i krzesła Cab dla Cassiny.
Projektował także lampy dla firm Flos, Artemide i Erco,
oraz zestawy radiowe dla Yamahy i BrionVegi.

J.

Armin Hofmann

Armin Hofmann urodził się w 1920 w Szwajcarii.
Jest jednym z głównych przedstawicieli
Międzynarodowego Stylu Typograficznego
powstałego w latach 50 XX wieku,
który charakteryzował się matematyczną siatką
pozwalającą uzyskać uporządkowaną i jednolitą strukturę,
fonty bezszeryfowe oraz czarno-białą fotografią
w miejsce rysowanej ilustracji.
Powodowało to, że plakaty sprawiały wrażenie prostych
i racjonalnych, o ścisłej strukturze, a także
klarownych, obiektywnych i harmonijnych.
Hofmann uważał, że typografia powinna być skromna
i niezauważalna, aby jasno przekazywać treść.
W 1947 roku rozpoczął pracę pedagogiczną
w Basel School of Design - uczył także w Yale,
Philedelphia School of Art Museum.
W 1965 roku napisał swoją pierwszą książkę
Graphic Design Manual, która jest uważana
za podstawowy podręcznik w dziedzinie
projektowania graficznego.

J.

Ed Fella

Ed Fella urodził się w 1938 roku w Detroit.
Jest grafikiem, którego prace znacząco wpłynęły
na współczesną typografię w Ameryce i Europie Zachodniej.
Fella ukończył Cranbrook Academy of Art (CAA)
w Bloomfield Hills w stanie Michigan w roku 1987.
Zaliczany jest do pokolenia McCoy.
Fella jest wszechstronnie utalentowanym twórcą.
Zajmuje się fotografią, kolażem, rysunkiem,
ilustracją, typografią i grafiką użytkową.
Zasłynął jednak tym, iż jako jeden z pierwszych
rozpoczął proces dekonstrukcji w projektowaniu
graficznym nie w sensie teoretycznym, lecz formalnym.
W swoich ręcznie wykonywanych kompozycjach
eksperymentował z typografią, uzyskując efekty,
które dopiero kilka lat później były możliwe
dzięki komputerowi (Fella do dziś go unika).
Fella świadomie burzy przyjęty w dizajnie porządek,
odnosząc się w swoich pracach do języka graficznego ulicy .
Od roku 1985 Fella nie przyjmuje żadnych zleceń, a prace,
z których zasłynął, wykonał w większości za darmo.
Bawi się funkcją swoich prac np. rozdając zaprojektowane
przez siebie ulotki anonsujące własny wykład dopiero
po jego zakończeniu.

J.