Władysław Pluta

"Pluta jest mistrzem pierwszego uderzenia. Większość
jego plakatów działa na mnie jak gwóźdź wbijany w mózg,
atakując w dwoisty sposób." - pisze o Władysławie Plucie
Krzysztof Lenk w 2+3D.

Jeden z najlepszych polskich plakacistów urodził się
w Jeleniu w 1949 roku. Studiował na Wydziale Form
Przemysłowych krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.
Po obronie dyplomu w pracowni prof. Ryszarda Otręby,
rozpoczął pracę pedagogiczną w Katedrze Komunikacji
Wizualnej macierzystej uczelni (gdzie obecnie jest
profesorem). We wcześniejszych latach pełnił funkcję
dziekana i prorektora. Uczestniczył w wielu wystawach
polskich i zagranicznych.

Władysław Pluta kojarzony jest głównie z plakatem,
jednak zajmuje się też grafiką książkową, projektowaniem
czasopism, systemów identyfikacji wizualnej, folderów,
znaków, a także grafiki artystycznej. Działalność na polu
książki przyniosła mu liczne nagrody, w tym nagrodę
honorową na warszawskich 48. Międzynarodowych Targach
Książki. Współpracuje m.in. z wydawnictwami: Biały Kruk,
Buffi, BOSZ oraz Drukarnią i Księgarnią Św. Wojciecha.

Plakaty Władysława Pluty nie mają charakteru malarskiego,
chociaż łączy je ze zjawiskiem szkoły polskiej skłonnej
do posługiwania się plastyczną metaforą. Pozostaje
on wierny charakterystycznej dla plakatu zasadzie
przekazywania idei maksymalnie zredukowanymi środkami
ekspresji. Plakaty profesora Pluty są syntetyczne
i czytelne. Zauważyć można oszczędność i podporządkowanie
formy funkcji. Profesor Pluta często posługuje się
obrazem fotograficznym i układami typograficznymi.



A.S.

Patricia Urquiola

Patricia Urquiola urodziła się w 1961 roku w Oviedo. Od 12 roku życia
wiedziała, że zostanie designerką. Studiowała architekturę w Madrycie
oraz na politechnice w Mediolanie, zdobyła tytuł architekta, kształcąc
się u Achille Castilioniego. Od 1990 do 1992 pełniła rolę asystentki
profesora w Milan Polytechnic oraz w Ecole Nationale Superieure
de Creation Industrielle w Paryżu.

Z Vico Magistretti pracowała nad swoimi pierwszymi projektami.
W Mediolanie otworzyła swoje własne studio projektowe. W 1991 rozpoczęła
pracę w mediolańskim biurze rozwoju produktu firmy De Padova, współpracując
też z Vico Magistrettim. Od 1998 jako dyrektor artystyczny współpracowała
z włoską firmą Moroso.

Zdobyła uznanie środowiska architektów i szerokiego grona odbiorców.
Tworzy design wyróżniający się wśród wszechobecnych minimalistycznych
trendów. W projektach skupia się na najdrobniejszych szczegółach, prace
odzwierciedlają jej duszę.

AiJ

Ludwig Mies van der Rohe

Ludwig Mies van der Rohe urodził się 27 marca 1886 w Akwizgranie,
zmarł 17 sierpnia 1969 w Chicago. Jeden z głównych modernistycznych
architektów niemiecki, działał również w Stanach Zjednoczonych,
czołowy przedstawiciel stylu międzynarodowego. Ojciec duchowy
architektury minimalizmu i brutalizmu.

Od najmłodszych lat pracował w rodzinnej pracowni ojca budowlańca
i kamieniarza. W szkole rzemiosła uczył się na murarza. Pracował
również w pracowniach Brunona Paula w Berlinie i Petera Behrensa,
pod, którego wpływem wypracował styl łączący zaawansowane możliwości
techniczne z klasycyzmem w duchu Karla Friedricha Schinkla.
Wpływ wywarły na niego również przekonania artystyczne rosyjskich
konstruktywistów oraz holenderskiej grupy De Stijl. Od 1923 Mies
współpracował przy wydawaniu pisma "G". W latach 1930-32 był
dyrektorem Bauhausu. Projektował domy oraz elementy wyposażenia wnętrz,
zrealizował też wiele nowoczesnych wieżowców. W roku 1937, wyjechał
do Stanów Zjednoczonych. Był kierownikiemSzkoły Architektury w Armour
School of Technology. Posiadając pełną swobodę zaprojektował campus
uczelni, Crown Hall i siedzibę Szkoły Architektury IIT.

Ludwig Mies van der Rohe swe idee projektowe zawarł w aforyzmach:
"mniej znaczy więcej", oraz "Bóg jest ukryty w szczegółach".
Stworzył neutralną przestrzeń za pomocą architektury, opierającej
się na materiale i strukturalnej jedności. Jego późne dzieła stanowią
znakomite podsumowanie życia poświęconemu idei, wyrafinowanej w swej
prostocie architektury o klasycznie wyważonych proporcjach.

AiJ

Charles Rennie Mackintosh

Mackintosh urodzony 7.06.1868 szkocki
malarz oraz architekt, tworzący w stylu
secesyjnym. Był mężem Margaret MacDonald
Wraz z małżonką, Frances, oraz jej
siostrą Frances oraz jej mężem Herbertem
MacNair'em, założyli zgromadzenie Glasgow
School, znaną także pod nazwą "Four"
Oprócz budynków, projektował równiez meble
i wnętrza.
Niedoceniony za życia wybitny projektant
zmarł w biedzie w 10.12.1928 roku

R

Marcel Wanders

Urodony w roku 1963, pochodzenia hollenderskiego
projektant, znany jako jeden z projektantów Droog
Ukończył ASP w Arnheim w roku 1988. Zasłynął ze swego
projektu krzesła "Knooted Chair"
Teraz projektuje dla takich firm jak np. B&B Italia
Bisazza, Poliform, Morso, Flos, Droog oraz Moooi
Wanders był jurorem wielu konkursów organizowanych
w rotterdamie "Rotterdam Design Prizes"
Wykładał w takich miejscach jak SfMoMA, Design Academy
Nike, IDFA, Future Design Days
Był również redaktorem International Design Yearbook 2005

Ron Arad

Urodzony w roku 1951 roku w Tel Aviv'ie
w Israelu. Uczęszczał do takich szkół jak
Bezolel Academy of Fine Arts and Design
w Jerusalem oraz Architectual Association
w Londynie
Zaprojektował dla Svarowskiego żyrandol
z wmontowanymi diodami LED, dzięki czemu
można było wyświetlać na nim np wiadomości
SMS. Kolejnym jego osiągnięciem jest projekt
szafki na książki "Book Worm",w roku 1994
która jest produkowana po dziś dzień, przez
firmę Kartell.
Projektował on także meble, inspirowane formami
biomorficznymi, które wykonywał z metalu.
W latach 2008/2009 zaprojektował swój pierwszy
flakon na perfumy dla firmy Kenzo, o nazwie
"No Discipline". Brał równiez udział w planowaniu
Design Museum Holon

Ronan & Erwan Bouroullec

Ronan (ur. 1971) & Erwan (ur. 1975) Bouroullec Design
to zespół założony przez perfekcyjny duet braci z Bretanii.

Jak w przypadku kilku innych młodych dizajnerów,
za odkrycie braci Bouroullec odpowiedzialny jest Giulio
Cappellini z firmy Cappellini. Pierwszym efektem współpracy
Francuzów z firmą było krzesło Spring, za które otrzymali
w 2001 roku nominację do prestiżowej nagrody Compasso.
W ich neiwielkiej pracowni powstają teraz projekty dla takich
firm jak: Vitra, Kartell, Habitat, Ligne Roset. W 2000 roku
przygotowali wystrój paryskiego salonu Issey Miyake.

Współpraca z najlepszymi firmami nie przyczyniła się
do zawieszenia działalności eksperymentalnej. Znakiem
rozpoznawczym Ronana i Erwana jest prostota i minimalizm
przeplatające się z fascynacją naturą i kształtami organicznymi.
Projektanci są specjalistami w szukaniu nowych funkcji
znanych produktów. Lubują się w elementach składanych
i modułowych. Zauważyć można to w projekcie komponowanego
z okrągłych form dywanu Grape dla Kreo Gallery.
Na podobnej zasadzie powstała tkanina The Tile (Kvadrat),
którą można składać jak puzzle. Zaprojektowane meble
współgrają na zasadzie przeciwieństw. To romans technologii,
spotkanie organicznego z nieorganicznym, zimnego z ciepłym.

Znane są ciekawostki z życia twórczego braci. Chociaż oboje
traktują dizajn jak obsesję, ich osobowości zasadniczo się
różnią. Głośno mówią, że Ronan prawie nie umie
posługiwać się komputerem, a Erwan nie przepada za rodakiem
Philippem Starckiem. Jednomyślnie dodają również,
że nie mogliby bez siebie funkcjonować.



A.S.