Naoto Fukasawa

Japoński projektant form przemysłowych,
urodził się w Yamanashi w 1956 roku.
Ukończył Tama Art University na wydziale
projektowania przemysłowego.
Po studiach przez sześć lat pracował dla
producenta zegarków Seiko,
potem wyjechał do Kalifornii i związał się z firmą IDEO.
Tworzy rzeczy piękne i proste w obsłudze.
Tak proste, że naturalnie wtapiają się w otoczenie.
„Krzesło jest tylko krzesłem. Dziwią mnie projektanci,
którzy tworzą z myślą o kolekcjonerach designu”.
Sam traktuje swoja pracę inaczej. Projektuje meble
i urządzenia, które w naturalny sposób wtapiają się
we wnętrza naszych mieszkań i domów. W 2003 r. Fukosawa
otworzył własną firmę Naoto Fukasawa Design, został też
jednym z doradców Muji. Niedługo później stworzył markę
Plus Minus Zero, której jest głównym projektantem.
Firma specjalizuje się w sprzętch AGD i wciela w życie
zasady swego założyciela. Nawilżacze powietrza, tostery,
kawiarki czy piecyki są proste, poręczne, a przy okazji piękne.
Pomysły Fukosawy wynikają z uważnej obserwacji sposobu,
w jaki używamy rzeczy. Uważa, że dobrze zaprojektowane
urządzenie to takie, którym można się sprawnie posługiwać
bez konieczności czytania instrukcji obsługi.
Fukosawa podkreśla, że bardziej niż umysłowi ufa własnej intuicji.
Lubi, kiedy jego produkty działają na zmysły, tak jak słynna seria
opakowań soków dla firmy Haptic. Kartony przypominają
prawdziwe owoce nie tylko kolorami, ale też fakturą skórki.
Fukusawa jest projektantem wszechstronnym.
W jego portfolio można znaleźć pozycje tak różne
jak laptop dla Samsunga, krzesło dla Thoneta,
armaturę łazienkową dla Boffi czy serię mebli
dla Swedese Mobler. Wśród jego klientów są wielkie firmy:
B&B Italia, Driade, Artemide, Magis, Danese.
Jest laureatem ponad pięćdziesięciu różnych nagród.

katarzyna

Bartosz Mucha

30–letni grafik, projektant 2 i 3D, twórca marki Poor Design.
W 2004 uzyskał dyplom w Pracowni Projektowania Plakatu prof. Piotra Kunce
(ASP w Krakowie).
Projektuje obiekty, których podstawową cechą jest łamanie stereotypów,
ukazanie wielu różnych możliwych sytuacji,
w których ten sam obiekt prezentuje
coraz to nowe właściwości...
Posługuje się wprowadzonym przez siebie pojęciem fiksacji funkcjonalnej
oznaczającej nieumiejętność dostrzeżenia nowego użycia obiektu skojarzonego uprzednio z innym celem.
W pewien sposób bawi się z widzem.
Bawi się słowem, jego stroną graficzną
i znaczeniową.


Projektowanie Bartosza Muchy można zaliczyć do nurtu określanego jako design konceptualny. Jego twórczość sytuuje się na pograniczu sztuki i designu.
Wszystkie swoje produkty nie tylko projektuje, ale i samodzielnie wykonuje.
Artysta przywiązuje wagę do oprawy każdego obiektu –opakowania,
logo, katalogu, strony internetowej, każdy pomysł jest konsekwentnie kreowany
w zgodzie z wizją profesjonalnej otoczki marketingowej.

W 2003 roku Mucha stworzył fikcyjną firmę POOR Design –firmę, która jest ironicznym komentarzem do naszej rzeczywistości i cywilizacji konsumpcyjnej. POOR „oferuje” swoiste sprzęty codziennego użytku... Wygodny "Duporet", którego konstrukcja jest tak prosta,
że możemy go własnoręcznie złożyć przy użyciu dołączonego śrubokrętu,
Gwizdół – filcowy stolik przypominający gwiazdę, smutawki, czyli przytulanki dla dorosłych, nervofol – lekarstwo na uspokojenie, wykonane z foli bąbelkowej,
tekturowa The POOR Lamp… to tylko niektóre z pomysłów Bartosza Muchy.
Wszystkie swoje produkty tworzy z pospolitych materiałów, takich jak filc, guma czy płyta OSB. Daje to efekt lichoty, ale to właśnie taka jakość produktów współgra z założeniami marki POOR.

„Wyłonił mi się dziwny, niepokojący i przewrotny świat. Serfując po internecie, napotkałem podobnie myślących. Czuję, że nie jestem sam, że odnalazłem swoje plemię. Odkryłem holenderski design i całą masę artystów światowego projektowania. Wciąż klaruję swoją wizję sztuki. Zamknąłem obiekty w klamry marki POOR i portalu internetowego,
by, mimo że przedmioty są czasem z różnych światów, stworzyć wrażenie całości. Przedstawiam alternatywną propozycję codziennego funkcjonowania, model życia produkowany w wyimaginowanej fabryce utopijnego wynalazcy.” (Bartosz Mucha)

Duporet

przenośny krzyż...

Kostka ludzika

M.

George Nelson

George Nelson (1908-1986). Jeden z najwybitniejszych amerykańskich
architektów i projektantów. Nazywany twórcą amerykańskiego modernizmu.
Studiował architekturę na Uniwersytecie Yale, gdzie w 1931 uzyskał dyplom.
Kształcił się również w Catholic Uniwersity of America w Waszyngtonie,
i w America Academy w Rzymie. Po studiach z W. Hambym otworzył studio
projektowe, był też redaktorem naczelnym przeglądu ''Architektural Forum''.
Jako dyrektor fabryki mebli Herman Miller Furniture współpracował
z projektantami takimi jak: Charles i Ray Eames, I. Noguchi i A. Girard.
W 1947 założył biuro architektoniczne George Nelson Associates,
które specjalizowało się we wzornictwie przemysłowym.

Jego projekty przetrwały próbę czasu i cieszą się dużą popularnością.
Najbardziej znane i charakterystyczne są jego zegary: różnorodne,
o zaskakujących geometrycznych formach, i kolorach. Zegary obok
przeznaczenia są też fantastyczną i oryginalną dekoracją ścienną.
Z dzieł Nelsona znana jest też kolekcja ''Bubble Lamps'' (ich prosta
forma, w której ważny był detal, została doceniona przez klientów).
Innym znanym projektem jest też: Marshmallow Sofa zaprojektowana
z I. Harper (sofa była przejawem pop-artu, dzięki unikalnej formie
zapisała się w historii wzornictwa).

AiJ

Profesor Antoni Haska

Urodził się 6 czerwca 1920 roku w Mikołajkach.
W latach 1945-1950 studiował na Wydziale
Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
Od 1952 roku pełnił funkcję asystenta w
Pracowni Malarstwa Architektonicznego
na Wydziale Architektury Wnętrz krakowskiej
Akademii. W 1961 roku pracował jako adiunkt w
międzywydziałowym specjalistycznym Studium
Form Przemysłowych. W roku 1964 objął
kierownictwo w Katedrze Kształtowania
Przestrzeni i Barwy na Wydziale Form
Przemysłowych, a w latach 1970-75 został
dziekanem wydziału. Profesor Antoni Haska
działał eksperymentalnie w zakresie
działań plastycznych jednak te działania
ściśle łączył z teorią czy nawet rozważaniami
filozoficznymi. Z bogatego wachlarza
środków wyrazu stworzył swoje własne
laboratorium badając w nim struktury
i systemy świata sztuki. Był artystą
którego nie interesowało jedynie
tworzenie estetycznych przedmiotów ale
odkrywanie tajemnic i prawideł jakimi
rządzi się sztuka.

Profesor Zbigniew Chudzikiewicz

Urodził się 10 września 1909 roku w Krakowie.
Ukończył studia na Wydziale Architektury
Politechniki Lwowskiej, gdzie w 1937r. uzyskał
tytuł inżyniera, architekta. Tuż po wojnie
zajmował się sztuką użytkową.
Do jego najważniejszych projektów i realizacji
zaliczane są liczne wnętrza i elementy wyposażenia.
W 1963 roku, pełniąc wówczas funkcję prorektora
krakowskiej ASP, przedstawił na forum Rady Wyższego
Szkolnictwa Artystycznego projekt utworzenia Wydziału
Form Przemysłowych na Akademii Sztuk Pięknych
w Krakowie. Tak powstała pierwsza w Polsce jednostka
dydaktyczna z autonomicznym programem kształcenia w
zakresie wzornictwa przemysłowego. Dla profesora
Chudzikiewicza jednym z naistotmiejszych zagadnienień
był związek człowieka z obiektem technicznym. Twierdził
iż: “Projekt plastyczny powstaje w warunkach stałej
konfrontacji prawideł rządzących organizmem żywym
i organizmem sztucznym”

Profesor Andrzej Pawłowski

Urodził się 20 lipca 1925 roku w Wadowicach.
Ukończył studia w 1950 na krakowskiej ASP, na
Wydziale Architektury Wnętrz, gdzie zaczął
pracę jeszcze jako student. Na początku lat 60
Wraz z prof. Zbigniewem Chudzikiewiczem
zorganizował przy ASP w Krakowie Wydział Form
Przemysłowych, na którym później był profesorem
i dziekanem aż do 1986.
Twórczość Andrzeja Pawłowskiegobyła wszechstronna.
Obejmowała dziedziny tradycyjnie przypisywane
do rzeźby, malarstwa i fotografii.
Zajmował się również projektowaniem wystaw,
aranżacją stałych ekspozycji muzealnych
m.in. w Muzeum Historycznymi Muzeum Narodowym
w Krakowie. Jego twórcza aktywność jako projektanta
obejmowała nie tylko samo projektowanie przedmiotów
ale również jego metodykę i szczegółowe badania
naukowe. Projektowanie rozumiał jako oddzielną
dyscyplinę zawodową wymagającą odrębnego
sposobu kształcenia.

Michele De Lucchi

Architekt - projektant urodził się w 1951 roku
w Ferrarze. Studiował na Uniwersytecie we Florencji,
gdzie ukończył architekturę w 1975 roku, a następnie
zaczął uczyć w tej samej instytucji. Jego podejście
do projektowania odegrało ważną rolę w Cavart,
Alchymia i Memphis.

Alchimia to grupa awangardowych projektantów
przemysłowych, w tym Alessandro Mendini, Andrea
Branzi i Ettore Sottsass (założyciel Memphis).

De Lucchi zyskał rozgłos za sprawą Tolomeo (najlepiej
sprzedających się produktów we współczesnym designie).
Lampy Tolomeo dla Artemide produkowane są na całym
świecie w kilku wersjach. Jednak Michele De Lucchi
najbardziej znany jest jako badacz ewolucji środowiska
pracy. Eksperymenty ergonomiczne przeprowadzał w Vitrze,
Siemensie, Philipsie.


"Myśląc o lampie biurkowej większość z nas widzi Tolomeo,
nawet jeśli nie zna jej nazwy i nazwiska projektanta.
Tak właśnie powinna wyglądać lampa biurkowa. Ale w czasie,
gdy powstawała była przełomowa i kosmiczna. Jej autorzy
przy projektowaniu inspirowali się budową pierwszych
pojazdów wsyłanych na księżyc. Lampka jest jak maszyna:
precyzyjna, lekka (wykonana z aluminium), jedynymi
ozdobami są ... widoczne mechanizmy. Lampka ma wiele
wersji, wciąż nowe projektowane są przez de Lucchi
do dzisiaj."



A.S.